1

2

3

4

5

 

Szeroki wpływ wychowawczy środowiska społecznego

W sprawach wychowania dzieci, tak naprawdę rodzice nie są pozostawieni sami sobie. Wychowaniem dzieci zajmują się oczywiście głównie rodzice, jednakże wpływ na ich pociechy ma także otoczenie bliższe i dalsze. Rodzina, dziadkowie, ciocie i wujkowie, jak również kuzynostwo. Wychowaniem dzieci zajmować się mogą w sposób pośredni również sąsiedzi, wygłaszających jakieś uwagi lub informujące rodziców o niewłaściwych zachowaniach dziecka. Tak naprawdę czasami nie może przytrafić się niż lepszego niż wścibscy sąsiedzi, którzy spędzają całe dnie przy oknie i obserwują otoczenie. Wpływają tym także na zachowanie się dziecka, które musi uważać na to, aby odpowiednio się zachowywać. Z pewnością pod czujnym okiem sąsiadki nie zrobi nic niewłaściwego. Wychowaniem dzieci w dużej mierze zajmują się także nauczyciele w szkole i przedszkolu. Nie tylko uczą i przekazują wiedzę, ale także ogólnie przyjęte wartości społeczne. Zatem rodzice w wychowaniu dzieci nie są osamotnieni. Ponad to szeroki wpływ wychowawczy ma duże znaczenie w przypadku dzieci zaniedbywanych, gdyż dzięki temu w miejscach poza domem rodzinnym mogą zapoznać się z właściwymi zasadami postępowania i nabrać poprawnych nawyków. Jednakże to po stronie rodziców, gdyż to oni są głównym przekaźnikiem prawidłowych wzorców, bez jej pomocy nie uda się za wiele zdziałać.

Subkultura – słowo, którego boją się rodzice

Wychowanie dzieci zwłaszcza, kiedy wchodzą w okres nastoletniego buntu nie należy do najłatwiejszych. Z pewnością subkultury młodzieżowe, które się tworzą dają możliwość do zaprotestowania przeciwko zastanej rzeczywistości i demonstrowania własnych poglądów oraz odmienności od reszty społeczeństwa. Wielu nastolatków wybiera przynależność do określonej subkultury młodzieżowej, w której łączy ich wspólne pasje do słuchania lub grania w zespołach muzycznych przynależących do danego kierunku. Tak naprawdę jest to okres, który niepokoi rodziców. Wynika to głównie z niewiedzy na temat określonych subkultur. Większość z nich krąży wokół określonego stylu muzycznego i formy w ubieraniu się. W wychowaniu dzieci należy brać pod uwagę fakt, ze należy niekiedy pozwolić im na demonstrowanie swoich odmiennych postaw. Jednak warto jest się czegoś dowiedzieć na temat określonej subkultury i jej członków. Najlepiej poczytać na ich temat, ale także porozmawiać o tym z własnym dzieckiem. Tak naprawdę to, ze dzieci wstępują do subkultury nie oznacza wcale tego, że są negatywnie nastawione do świata czy prawa. Nowi znajomi wcale nie muszą sprawić, że młody człowiek ulegnie wykolejeniu, wstąpi na niewłaściwą drogę i stanie mu się krzywda. Jednak zawsze należy zachować dobry kontakt z dzieckiem i wiedzieć, co robi w życiu.

Wychowanie przebiega dzień po dniu

Wychowanie dzieci jest procesem, który zaczyna się od momentu przyjścia dziecka na świat. Tak naprawdę wtedy rodzic zaczyna uczyć malucha pewnych zasad funkcjonowania w społeczeństwie, jednakże główną cechą tego etapu jest opieka mająca na celu rozpoznawanie potrzeb dziecka i ich zaspokajanie, a to z pewnością nie jest łatwe dla rodziców, którzy posiadają pierwsze dziecko, z kolejnym jest już prościej, gdyż każdy jest bogatszy o pewnego rodzaju doświadczenia. Choć każde dziecko stawia przed rodzicami pewnego rodzaju nowe wyzwania. Każdy człowiek jest inny pod względem charakteru, upodobań, jak również temperamentu stad bierze się konieczność dostosowywania się do różnych ludzi i ich potrzeb. Jednak wychowanie dzieci jest procesem ciągły, który przebiega od samego początku. Wtedy to można nauczyć dziecko jedzenia o określonych porach, jak również spania o danej godzinie i we własnym łóżeczku. Później następuje etap, w którym dwulatek przechodzi swój pierwszy bunt i jest to naturalny etap dla każdego, kto chce wyrwać się spod zbyt wielkiej kontroli rodziców. Tak naprawdę z dzieckiem należy wypracować bardzo dobry kontakt, a to wymaga tego, aby rodzice z nim rozmawiali i spędzali czas wolny. W ten sposób można uniknąć wielu problemów wychowawczych, które nasilają się w wieku nastoletnim.

Wychowując należy bardzo uważać na dziecko

Tak naprawdę wychowanie dzieci może doprowadzić do tego, ze będą one niekiedy osobami dość zaburzonymi. Oczywiście można w takich przypadkach powiedzieć, ze nie były wychowywane lub cały proces przebiegał w sposób niewłaściwy. Jest to prawda. Jednak poprzez wychowanie dzieci można wyrządzić im wielką krzywdę. Proces ten ma na celu ukształtowanie człowieka tak, aby mógł realizować siebie i pozostawać w zgodzie ze społeczeństwem. Jednak niekiedy rodzice zbyt mocno prezentują swoje obawy, które w konsekwencji przejmuje dziecko i zaczyna się bać podejmowania poważniejszych decyzji. Tak naprawdę strach o własne dziecko zawsze będzie istniał, jednak należy go ukryć i pozwolić dziecku na działanie. W ten sposób wychowa się osobę pewną siebie, która zna wszelkie granice, ale nie nabyła tej wiedzy w poczuciu zagrożenia. Poprzez wychowanie dzieci można także doprowadzić do tego, ze będą osobami nieznającymi własnej wartości. Ciągłe krytykowanie oraz wyśmiewania prowadzi do tego, ze dziecko traci poczucie własnej wartości, zamyka się w sobie i ma trudności z nawiązywaniem relacji z innymi. W takim przypadku niekiedy wybiera grupy rówieśnicze dość ekscentryczne, które mogą mu zapewnić to, czego nie ma w domu. Poza tym stan odrzucenia przez rodzinę i społeczeństwo ulegnie pogłębieniu. Takie dziecko nie będzie szczęśliwe.

Nadopiekuńczość może być niebezpieczna dla rozwoju dziecka

Wychowanie dzieci narzuca na ich opiekunów określone postawy, które nie zawsze są prawidłowe i pożądane. Jedną z nich jest objawiająca się w formie nadmiernej opiekuńczości. Tak naprawdę wychowanie dzieci nie powinno być oderwane od opiekuńczości nad nimi, jednakże z tą można przesadzić. Dziecko musi mieć zapewnione poczucie bezpieczeństwa, jednakże niekiedy rodzice starają się aż za bardzo. Kontrolują dziecko na każdym kroku, rozkładają nad nim nie tyle parasol ochronny, co kokon, który ściśle go otacza i odcina od reszty świata. Taka postawa może negatywnie wpłynąć na dziecko. Zamiast stać się pewnym siebie człowiekiem, będzie wykazywać zachowania wycofania się ze świata zewnętrznego, nie będzie potrafiło nawiązywać bliższych relacji z innymi, stanie się apatyczne i bojaźliwe. Tak naprawdę rodzice będą stanowić jego jedyną ostoję. W przeciwnym przypadku wychowanie dzieci w taki sposób izolujący je od świata może doprowadzić do tego, że zaczną się one dużo bardziej buntować i wejdą w relację z grupami oderwanymi od norm społecznych, tylko w celu podniesienia swojej wartości oraz wyrwania się spod opieki rodziców. W obu przypadkach doprowadzi to jednak do sytuacji, że dziecko będzie niepewne własnych możliwości i zawsze będzie poszukiwać oparcia w kimś dużo silniejszym, kto nim pokieruje.

Jak radzić sobie ze stresem?

Wychowanie dzieci zazwyczaj wiąże się z licznymi sytuacjami stresującymi, zarówno dla ich rodziców, jak również samych dzieci. Z początku można starać się ich unikać. Jednak należy pamiętać o tym, ze wychowanie dzieci wiąże się także z wyposażeniem w ich niezbędne umiejętności radzenia sobie w życiu, jak również funkcjonowania w społeczeństwie w sposób właściwy. Zatem nie należy unikać czasami stresów w celu tego, aby dziecko nauczyło się z nimi radzić. W rzeczywistości duża wagę na początku do radzenia sobie ze stresem powinni przykładać sami rodzice. To oni stanowią pierwowzór tego, jak należy reagować w sytuacjach stresowych i jak sobie radzić z ich rozwiązaniem. Jeżeli rodzice reagują histerycznie oraz wybuchowo, doprowadzając do tego, że problem urasta do dużo większych rozmiarów, powinni się nauczyć pewnych zachowani, aby w ten sposób nie reagować, gdyż tak będzie w przyszłości czynić ich dziecko. Zatem walka ze stresem powinna rozpocząć się od opanowania i przemyślenia całej sytuacji. Analiza jest pomocna, gdyż chłodna kalkulacja jest lepszym doradcą niż emocje. Ponad w ten sposób można uniknąć stanu podniesienia adrenaliny w organizmie oraz wydzielania szkodliwych substancji, które go pobudzą. Opanowanie jest jedną z metod walki ze stresem, których trzeba się nauczyć i tą wiedzę przekazać własnemu dziecku.

Bezstresowe wychowanie jest mitem

Oczywiście po Internecie, jak także wśród studentów i wykładowców pedagogiki krąży od lat opowieść o pewnej przygodzie w tramwaju, gdzie małym chłopiec kopał staruszkę, a jego matka nie reagowała, gdy ta poprosiła matkę o jakąkolwiek reakcję, bo już noga bolała, ta stwierdziła, że wychowuje dziecko bezstresowo. Temu wszystkiemu przyglądał się student, który wychodząc z przedziału wkleił we włosy malca gumę i stwierdził, że też był wychowywany bezstresowo. Oczywiście jest to anegdota, która nie wiadomo, czy wydarzyła się w rzeczywistości, czy raczej powstała na potrzeby tego, aby uzmysłowić ludziom absurd bezstresowego wychowania. Pytanie, czy jest ono możliwe i jak powinno przebiegać? Tak naprawdę wychowanie dzieci nie powinno odbywać się z większymi stresami dla nich i rodziców, jednak nie da się ich uniknąć w niektórych sytuacjach. Stres jest mimo wszystko konieczny w wychowaniu, a to z jednego, ważnego powodu. Dziecko musi się nauczyć z nim radzić. Ludzie maja problemy ze stresem w pracy i w wielu innych sytuacjach, ale to jest wina faktu, ze nie potrafią sobie z nim poradzić. Tak naprawdę nie da się unikać sytuacji stresujących, ale należy wypracować odpowiednie metody radzenia sobie z nim, nawet w trakcie wychowania dzieci. Jest to dla ich dobra, aby w przyszłości umiały sobie poradzić w wielu życiowych sytuacjach, które nie zawsze są przyjemne.

Zajęcia dodatkowe nie wychowają dziecka

Każdy człowiek, który zostaje rodzicem dostrzega fakt, że spoczywa na nim wielka odpowiedzialność, aby wychować nowego obywatela społeczeństwa, w którym żyje. Niestety czasami rodzice zapominają o tym, czym jest wychowanie i skupiają się bardziej na tym, aby wyposażyć dzieci w umiejętności, które ułatwią mu start w życiu. Skupiają się na wyborze odpowiednich szkół oraz zajęć dodatkowych. Przez takie działania grono dzieci jest pozbawionych wychowania, a poddanych ciągłej nauce. Nie mają czasu na to, aby spędzać czas z rodziną i przyjaciółmi, jak także bawić się. Coraz modniejsze staje się to, żeby dzieci uczęszczały na zajęcia z nauki języka obcego, tańca, jak także szereg innych. W tym prym wiodą językowe i sportowe. Rodzice w ten sposób myślą, że zapewnią swoim dzieciom lepszy start w życiu. Zabezpieczą im to wszystko, czego oni sami byli pozbawieni i wyposażą w niezbędne umiejętności. Jednak takie zagonione dziecko nie otrzymuje od otoczenia właściwych wzorców wychowania. Nie poznaje tego, czym tak naprawdę jest rodzina oraz nie uczy się miłości i porozumiewania z innymi. Jego więź z najbliższymi jest zaburzona, albo w ogóle nie uległa wykształtowaniu się. Wychowanie dzieci nie polega na tym, aby zapisać je na szereg zajęć dodatkowych, ale spędzać z nimi czas, poznawać je, jak również przekazywać wartości.

Wychowanie bez wychowania

Wielu twierdzi, ze pedagogika jest nauką o wychowaniu dzieci. Jednak posiada ona pewne swój dział, czy można rzec odłam, którym jest antypedagogika. Jej twórcy twierdzą, że dziecku należy dać pewny rodzaj swobody. To ono samo powinno decydować o tym, co chce robić, czego się uczyć i kiedy. Tak naprawdę można czerpać z tej nauki sporadycznie. Gdyż każdy człowiek, nawet ten najmniejszy potrzebuje chwili na to, aby samemu móc decydować o tym, co chce robić i w jakim kierunku podążać. Wychowanie dziecka nie powinno go odgradzać od możliwości zbuntowania się i postawienia na swoim. Należy niekiedy dać im wolną rękę, aby mogły nauczyć się czegoś poprzez własne doświadczenia. Tak naprawdę najbardziej zbuntowane dzieci, w powszechnej opinii mogą mieć dużo lepszy kontakt ze swoimi rodzicami i posiadać ich zaufanie, aniżeli grzecznie ubrana dziewczynka czy chłopiec. Tak naprawdę nie należy niczego oceniać po pozorach. Zwolennicy antypedagogiki stawiają na to, ze dziecko samo zwróci się po określoną wiedzę do rodziców, kiedy będzie jej potrzebować. Niestety wszystkie aspekty tej nauki nie mogą zaistnieć w świecie, gdyż istnieje konieczność realizowania obowiązku szkolnego oraz innych wymogów prawnych. W dzisiejszym świecie dziecko nie może decydować samo o sobie, gdyż odpowiadają za nie jego rodzice lub opiekunowie.

Skąd się bierze brak wychowania?

Zrobienie dziecka nie wymaga zbyt wielkich umiejętności. Oczywiście istnieje szereg par, które posiadają w tej kwestii odmienne zdanie. Jednak nie będziemy się na tym skupiać. Powszechnie wiadomo, że dziecko zrobić nie jest trudno, nawet kilkoro dzieci. Jednak wychowanie dzieci, to już zupełnie odrębny temat. Tak naprawdę niektórzy twierdzą, ze jakieś dziecko jest źle wychowane. Jednak jak można źle wychować? Co najwyżej ono nie jest wychowane. Dzieje się tak, kiedy rodzice nie poświęcają dzieciom należytej uwagi. Nie dotyka ten problem tylko rodzin patologicznych, ale w głównej mierze dobrze sytuowanych. Wychowanie jest procesem, w którym biorą udział wszyscy. Rodzice i dziecko. Wbrew pozorom niekiedy może się okazać, że dziecko z rodziny patologicznej jest dużo lepiej wychowane od dziecka z rodziny lekarskiej. Jak już było wspomniane, wychowanie to proces, a żeby zaszedł potrzebny jest czas i uwaga poświęcona dziecku. Maluchy z dobrze sytuowanych rodzin niekiedy biorą udział w szeregu zajęć dodatkowych, jednak są bardzo samotnymi dziećmi, których rodzice nie maja dla nich czasu, nie znają się tak naprawdę. Dziecko jest wychowywane od przypadku do przypadku, przez przygodnych wychowawców, ale nie przez rodziców. Oczywiście brak wychowania dzieci może wynikać z różnych przyczyn, ale zawsze winę ponoszą rodzice, którzy nie mają na to czasu.