Kultura młodzieżowa

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych rozłam międzypokoleniowy ogarnął cały właściwie świat, gdyż zmiany, jakie zaszły, miały charakter globalny. Wtedy to właśnie powstało pojęcie „kultura młodzieżowa” sugerujące zasadniczą odrębność młodego pokolenia od pokolenia rodziców. Charakterystyczne jest, że zjawisko to wystąpiło najsilniej w krajach najbardziej i najmniej rozwiniętych. Wydaje się, że w krajach najbardziej rozwiniętych sytuacja dojrzała do przejęcia kulturowej inicjatywy przez młodych, podczas gdy w krajach najmniej rozwiniętych zawrotne tempo zmian wymusiło przeskoczenie jednego etapu w rozwoju kultury. Istotną cechą kultury młodzieżowej, zwłaszcza tej z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, był bunt. Młodzi nie chcieli godzić się na wartości i wzorce, jakie narzucali im rodzice. Czuli, że to oni są panami tego nowego, zmieniającego się świata, którego nie są w stanie zrozumieć ich rodzice. Mieli swoje własne, wypracowane samodzielnie wartości i wzorce, nierzadko sprzeczne z przekonaniami starszego pokolenia. Patriotyzm zastał zastąpiony przez pacyfizm, wolność zajęła miejsce odpowiedzialności, bunt zastąpił poszanowanie tradycji. W kulturach prefigurtywnych jedno jest pewne – to właśnie do młodych należy przyszłość. Co oni z tą przyszłością zrobią – trudno przewidzieć.

Both comments and pings are currently closed.