Kultura nowa a młodzież

Przynależność do kultury postfiguratywnej daje bardzo silne poczucie identyfikacji. Przedefiniowanie własnej tożsamości dla ludzi wyrosłych w takich kulturach jest właściwie niemożliwe. Każdy przedmiot, każda czynność, każda sfera życia ma tu bowiem swój kulturowy sens, obwarowana jest różnymi tabu. Bogaty wachlarz różnego rodzaju obrzędów religijnych i rytuałów inicjacyjnych sprawia, że z tego typu kultury nie sposób „się wypisać”. Na skutek złamania tabu można zostać wykluczonym z grupy, co jednak wcale nie oznacza zerwania z kulturą. Człowiek wykluczony ze społeczności staje się kulturowym banitą. Wzorce, które przyswoił w dzieciństwie, stały się integralną częścią jego osobowości, nie może się ich tak po prostu wyrzec. Nawet żyjąc od lat w innym społeczeństwie, bez możliwości obcowania z współplemieńcami, pozostaje on członkiem własnej kultury i nigdy nie będzie należał do żadnej innej. Kontakty z innymi kulturami postfiguratywnymi umacniają jedność danej kultury postfiguratywnej. Każda, nawet najdrobniejsza różnica zdaje się potwierdzać tezę o zasadniczej odrębności danej kultury, o jej wyjątkowym charakterze. Wszystkie cechy, które wyróżniają członka danej kultury, uznawane są za wrodzone i nie podlegające wyuczeniu. Każda kultura jednak ulega pewnym zmianom. W kulturach postfiguratywnych zmiany są odrzucane lub internalizowane.

Both comments and pings are currently closed.