Kultury postfiguratywne, czyli przeszłość obecna w teraźniejszości w życiu młodzieży

Pierwsza z wyżej wymienionych, kultura postfiguratywna, charakterystyczna jest dla społeczeństw pierwotnych i kultur prymitywnych. Najprościej rzecz ujmując w takich kulturach dzieci uczą się od swoich rodziców i dziadków. Proces kulturowego uczenia się oparty jest na autorytecie pochodzącym z przeszłości. Ludzie żyją tu w wielopokoleniowych rodzinach, gdzie najstarsza generacja darzona jest niezwykłym posłuchem i szacunkiem. Przyszłość przedstawicieli najmłodszego pokolenia jest łatwa do przewidzenia – będzie wyglądać dokładnie tak, jak przeszłość ich dziadków i ojców. W takich kulturach zmiany są niezwykle rzadkie, starsi dbają o to, by życie młodych biegło ustalonymi od wieków torami. Kultura przekazywana jest tu w sposób arbitralny. Można powiedzieć, że starsi mają tu swoisty „monopol na wiedzę” – w kulturach prymitywnych wobec braku źródeł pisanych stanowią oni jedyne źródło informacji o tym, co działo się w przeszłości, są swoistą wyrocznią. Taki monopol jednak stwarza zagrożenie w postaci manipulowania historią. Jednak dziadkowie też otrzymali wiedzę od swoich dziadków. W takiej sytuacji już nie wiadomo, co jest prawdą historyczną, a co mitologią. Nie ma to jednak żadnego znaczenia dla członków kultur postfiguratywnych, dla których mitologiczna przeszłość jest stale obecna w życiu codziennym.

Both comments and pings are currently closed.