Socjologia wychowania w Polsce

Badania po II wojnie światowej nad problematyką wychowania podjęte zostały przede wszystkim w Instytucie Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego, kierowanym przez J. Chałasińskiego. Utworzona została tam Sekcja Socjologii wychowania, szkolnictwa i młodzieży jako komórka badawcza. Przygotowany w niej program badawczy stanowi dokument zamierzeń badawczych, odpowiadających w pełni aktualnym potrzebom społecznym w nowej, powojennej rzeczywistości kraju. Aktualne było przede wszystkim planowe kształtowanie jego klasowej i zawodowej struktury społecznej. W końcu lat czterdziestych, wszczęta została w nauce polskiej krytyka tzw. Nauki burżuazyjnej z pozycji demokratycznego marksizmu. Przedmiotem krytyki stała się w pierwszym rzędzie socjologia, przy czym ostrze krytyki wymierzone było przede wszystkim w system socjologiczny Znanieckiego wraz z jego teorią wychowania. W okresie radykalnej krytyki socjologii w latach 1951-52, opartej na stalinowskich założeniach i kryteriach, system Znanieckiego został uznany jako reakcyjny i nienaukowy. Uległy wówczas likwidacji studia socjologiczne i wydawnictwa oraz zahamowany został w znacznym stopniu rozwój dotychczasowych badań. Po wznowieniu (po 1956 r.) studiów socjologicznych nie powrócił już do nich program socjologii wychowania. Nie przywrócono również nauczania tej dyscypliny na studiach pedagogiki i na nauczycielskich kierunkach studiów

Both comments and pings are currently closed.