Starość a młodzież

Starość jest to nieunikniony etap w życiu każdego człowieka. Powodowany jest przez zmiany w organizmie, wynikające ze słabnącej zdolności komórek ludzkich do regenerowania się. Jest to efekt ciągłej eksploatacji organizmu w przeciągu życia. Starość wiąże się z osłabieniem fizycznym i psychicznym człowieka. Ludzie stają się mniej sprawni. Psychicznym aspektem starości jest coraz większy bagaż doświadczeń i coraz to słabsza sprawność umysłu ludzkiego. Umownie przyjęty jest wiek 65 lat jako granica po której zaczyna się starość. Wiąże się to z tym że jest to czas w którym przechodzi się na emeryturę. Człowiek kończy swoją prace zawodową i posiada mnóstwo wolnego czasu. Ten czas może zostać wykorzystany dwojako – jako okres w którym możemy zrealizować to, czego nie zdążyliśmy prędzej lub też czas w którym człowiek nie potrafi znaleźć sobie zajęcia, żyje biernie z dnia na dzień, nie odnajdując swojego miejsca w społeczeństwie. Zmiany następujące w organizmie nie pozwalają już na korzystanie w pełni z wolnego czasu. W większości przypadków ludzie ci żyją na uboczu, izolując się ponieważ uważają że nie ma już dla nich miejsca, że są mało przydatni, a nawet że stają się balastem dla innych. Ludzie starzy kryją w sobie duży potencjał nie wykorzystywany dla dobra ogółu społeczeństwa. W naszej prezentacji chcemy pokazać typowy model widzenia starości przez ludzi.

Both comments and pings are currently closed.