Zewnętrzne uwarunkowania procesów socjalizacyjno-wychowawczych

Zewnętrzne procesy socjalizacyjno-wychowawcze sprowadzają się głównie do wpajania jednostkom następnej generacji najbardziej istotnych elementów kulturowego systemu poprzedniej generacji oraz na wprowadzaniu członków tej generacji zarówno w role rodzinne jak i poza rodzinne funkcjonujące w innych grupach i instytucjach społeczeństwa globalnego. Oddziaływania w skali mikro i makro-społecznej przygotowują człowieka do pełnienia określonych ról, proces socjalizacji czyni z człowieka element funkcjonalny w społeczeństwie oraz poszczególnych grupach społecznych. Dokonuje się proces wrastania jednostki w kulturę społeczeństwa oraz subkulturę środowiska. Rodzina nowoczesna , stwarzająca warunki wspólnoty intelektualnej i moralnej, stanowi bardzo istotny czynnik pośredniczący pomiędzy jednostką a społeczeństwem jako całością. Wywiera ona duży wpływ na ustalenie zakresu i partycypacji kulturowej swych członków i jest ogniwem kształtowania się opinii i postaw. Niezwykle istotne jest włączenie jednostki w procesie socjalizacji w system ról społecznych. Zachodzi analizowanie potrzeb i popędów jednostki w ten sposób, by powodowały one reakcję i zachowania zgodne z systemem wzorów, norm i wartości kultury społeczeństwa. Rola społeczna nie jest samoistnym elementem zawieszonym w amorficznej masie społecznej

Both comments and pings are currently closed.